Woensdag 1 april 2026, 9.00 uur
Algemene Begraafplaats Crooswijk, Rotterdam
Dichter van dienst: Elfie Tromp
Auteur verslag: Daniël Dee
foto Bianca Boer
Het is iets voor negenen als we naar de laatste rustplaats van Anna Maria Ameln lopen. De kalender is net begonnen aan de vierde maand en dit is onze eerste eenzame uitvaart dit jaar. Laten we hopen dat dit een goed teken is. Het weer is wisselvallig: zo nu en dan valt er een druppeltje, maar de zon laat zich ook af en toe zien. De temperatuur is evengoed mild te noemen.
Eerder die ochtend stapte ik om zeven uur uit bed om ontbijt te maken voor mijn twee dochters, die vroeg naar school moesten. Later die dag gingen ze naar hun moeder en ik zou ze pas zaterdag weer zien. In de tussenliggende dagen is het dan altijd extra stil in huis.
Zonder haast, maar geroutineerd, lopen we over de begraafplaats. Een grasveldje is met een ketting afgesloten, waaraan een bordje hangt met de tekst: ‘Verboden te betreden. Pas ingezaaid.’ Op het midden van het veldje paradeert parmantig een nijlgans.
Dit keer nemen we afscheid van Anna Maria Ameln (*29-09-1962, Emmen – † 26-02-2026, Rotterdam). Zoals altijd suggereren de gegevens die bij ons bekend zijn van alles, maar verklaren ze niets. En de hele situatie wordt er niet minder verdrietig door. Er zijn twee dochters. Geen van beide kinderen wilde opdracht geven voor de begrafenis. Mevrouw Ameln had al twintig jaar geen contact meer met hen. Mevrouw Ameln is door de politie in haar woning aangetroffen, in enigszins vervuilde toestand.
Het is niet alleen de eerste eenzame uitvaart van het jaar, het is ook de eerste keer dat Elfie Tromp de dichter van dienst is. Zij is nieuw toegetreden tot onze poule met dichters. Elfie leest haar gedicht rustig en respectvol voor, alsof ze nooit anders heeft gedaan. Daarna neemt de uitvaartverzorgster nog eenmaal het woord. Ze zegt dat ze hoopt dat Anna Maria Ameln nu in vrede mag rusten. Het zal een van de laatste, misschien wel de laatste keer zijn dat haar volledige naam wordt uitgesproken.
Nadat iedereen afscheid heeft genomen van de ingedaalde kist door er een schep zand op te werpen, lopen we gezamenlijk terug naar de uitgang. Bij een van de andere graven zet Elfie twee omgevallen bloempotten weer rechtop.
Het recht om te verdwijnen
Iedereen heeft het recht om te verdwijnen
sommigen zijn daar hun hele leven mee bezig
ze arriveren, leren hoe het er hier aan toe gaat
kijken naar de kaarten die hen zijn bedeeld
en zeggen: nee
ze willen niet meer meedoen
als ze niet kunnen winnen
sommige mensen zijn huidloos geboren
sommigen mensen hebben een voorgeknakte nek
sommige mensen zijn bijzonder onredelijk
en sommige mensen zijn een vierkant blokje
je hebt geprobeerd
om van vorm te veranderen
je zei ja en je werd zwanger
werd heel even zo’n zachte ronde vorm
leven zoals ze van je wilden
dat lukte niet
je won niet
niet wat je wilde
toen werd je nee
jij wilde weg
dat was je recht
er zit een mismoedige grap
in jouw verdwijnen:
ook dat is niet goed gelukt
je laat twee dochters na met jouw dna
er is een toekomst waar
zij hun armen wel voor openen
ze kijken je na
ze laten je gaan
© gedicht Elfie Tromp © verslag Daniël Dee © foto Bianca Boer
In de rubriek Eenzame Uitvaart in De Havenloods